Kwaliteitskoepel Medisch Specialisten
Correspondentieadres:
Kwaliteitskoepel Medisch Specialisten
Mercatorlaan 1200
3528 BL Utrecht
e-mail: info@kwaliteitskoepel.nl
Plaveiselcelcarcinoom van de huid
Samenvatting richtlijn Plaveiselcelcarcinoom van de huid
Tumoren met een grote variatie in maligne gedrag.
De richtlijn Plaveiselcelcarcinoom van de huid is tot stand gekomen op initiatief van de Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie en met financiële steun van de Stichting Kwaliteitsgelden Medisch Specialisten (SKMS). De multidisciplinaire richtlijn is ontwikkeld met een werkgroep, bestaande uit dermatologen, chirurgen, gynaecologen, mond/kaak/aangezichtschirurgen, plastisch chirurgen, radiotherapeuten, internisten-oncologen, radiologen, urologen, oogartsen, pathologen, KNO-artsen, kaakchirurgen, psycologen en verpleegkundigen. De werkgroep werd ondersteund door de Vereniging van Integrale KankerCentra (VIKC). In 2010 hebben de meeste betrokken wetenschappelijke verenigingen de richtlijn geautoriseerd.
Het primaire plaveiselcelcarcinoom van de huid is een kwaadaardige tumor die ontstaat uit hoornvormende cellen van de epidermis. Het is plaatselijk invasief en heeft de potentie om te metastaseren naar andere organen van het lichaam. De richtlijn over plaveiselcelcarcinomen van de huid geeft aanbevelingen over begeleiding en behandeling van patiënten en schenkt aandacht aan de psychosociale zorg en patiëntenvoorlichting. Door expliciet op knelpunten in te gaan, geeft de richtlijn antwoord op een aantal vragen waar behandelaars dagelijks mee worden geconfronteerd en waar uniform beleid kan bijdragen aan duidelijkheid. De werkgroep werkte gedurende één jaar (vijf vergaderingen) aan de conceptrichtlijntekst. Bij het interpreteren en toepassen van de richtlijn plaveiselcelcarcinoom zijn een aantal kanttekeningen te plaatsen. Zo is er geen enkele ordentelijke ‘randomized controlled trial’ (RCT) voor de behandeling van het primaire plaveiselcelcarcinoom van de huid. Toch bevat de richtlijn een aantal concrete behandeladviezen voor de praktijk en is de richtlijn, voor zover mogelijk, gebaseerd op bewijs uit gepubliceerd wetenschappelijk onderzoek.
